سهم‌های صید و کسری بودجه فدرال: تحلیل مالی مدیریت شیلات ایالات متحده

مرور کلی

این گزارش پیامدهای مالی انتقال شیلات تجاری از سیستم‌های مدیریت سنتی به سهم‌های صید (که با نام‌های سهمیه‌های صید فردی یا برنامه‌های امتیاز دسترسی محدود نیز شناخته می‌شوند) را برای دولت فدرال ایالات متحده بررسی می‌کند. پرسش محوری این است که آیا سهم‌های صید یک سرمایه‌گذاری عمومی مناسب محسوب می‌شوند یا خیر، با کمّی‌سازی تأثیر بالقوه آن‌ها بر کسری بودجه فدرال با استفاده از تحلیل ارزش خالص فعلی.

1. مقدمه

مدیریت سهم‌های صید، امتیاز برداشت بخشی از کل صید مجاز علمی‌شده یک شیلات را به افراد یا گروه‌ها اختصاص می‌دهد. در حالی که این روش برای پایداری بوم‌شناختی و اقتصادی — کاهش صید بی‌رویه و افزایش درآمد به ازای هر قایق — ترویج می‌شود، تأثیر مستقیم آن بر امور مالی دولت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله این شکاف را پر کرده و اثرات بودجه‌ای را در بستری از تلاش‌های فزاینده برای کاهش کسری بودجه تحلیل می‌کند.

زمینه کلیدی: این انتقال اغلب شامل تغییرات اقتصادی، از جمله ادغام بالقوه مشاغل و تغییرات در تخلیه صید در بنادر می‌شود که برندگان و بازندگان محلی ایجاد می‌کند (برنچ، ۲۰۰۸؛ کاستلو و همکاران، ۲۰۰۸).

2. روش‌شناسی

این مطالعه از تحلیل مقایسه‌ای متقابل واقعیت استفاده می‌کند و شیلات را در هر دو سناریوی مدیریت سهم صید و مدیریت سنتی ارزیابی می‌کند.

3. یافته‌ها و نتایج کلیدی

4. چارچوب فنی و تحلیل

5. مرور تحلیلی انتقادی

6. کاربردها و جهت‌گیری‌های آینده

• ادغام با تأمین مالی تاب‌آوری آب‌وهوا: مدل‌های آینده می‌توانند جریان‌های درآمدی افزایش‌یافته و پایدار ناشی از سهم‌های صید را با سرمایه‌گذاری در تجهیزات صیادی سازگار با آب‌وهوا و احیای زیستگاه پیوند دهند و یک چرخه فضیلت‌آمیز از سلامت مالی و بوم‌شناختی ایجاد کنند.
• بلاکچین برای ردیابی سهمیه و بازیابی هزینه: پیاده‌سازی سیستم‌های دفترکل شفاف و تغییرناپذیر (الهام‌گرفته از کاربردهای زنجیره تأمین مانند IBM Food Trust) می‌تواند به‌طور چشمگیری هزینه‌های اداری نظارت و اجرای سهم‌های صید را کاهش دهد و منفعت مالی شناسایی‌شده در این مطالعه را تقویت کند.
• مدیریت پویای فضایی: جفت‌کردن سهم‌های صید با داده‌های اقیانوس‌شناسی بلادرنگ (مشابه ابزارهای پایگاه داده OceanAdapt) می‌تواند امکان تنظیمات پویای سهمیه را فراهم کند، که به طور بالقوه بازده کلی و پایه مالیاتی را افزایش می‌دهد در حالی که از اکوسیستم‌های حساس محافظت می‌کند.
• اوراق قرضه تأثیر اجتماعی: صرفه‌جویی‌های فدرال پیش‌بینی‌شده می‌تواند برای ساختاردهی «اوراق قرضه تأثیر اجتماعی» استفاده شود که در آن سرمایه‌گذاران خصوصی سرمایه اولیه را برای انتقال به سهم‌های صید در شیلات‌های در حال تقلا فراهم می‌کنند و دولت از بخشی از صرفه‌جویی‌های مالی آینده بازپرداخت می‌کند، که ریسک و پاداش را همسو می‌کند.

7. منابع

1. Branch, T. A. (2008). How do individual transferable quotas affect marine ecosystems? Fish and Fisheries.
2. Costello, C., Gaines, S. D., & Lynham, J. (2008). Can Catch Shares Prevent Fisheries Collapse? Science, 321(5896), 1678–1681.
3. Essington, T. E. (2010). Ecological indicators display reduced variation in North American catch share fisheries. Proceedings of the National Academy of Sciences.
4. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). (2010). Catch Share Policy.
5. McCay, B. J., Creed, C. F., Finlayson, A. C., Apostle, R., & Mikalson, K. (1995). Individual Transferable Quotas (ITQs) in Canadian and US Fisheries. Ocean & Coastal Management.
6. Zhu, J., Park, T., Isola, P., & Efros, A. A. (2017). Unpaired Image-to-Image Translation using Cycle-Consistent Adversarial Networks. Proceedings of the IEEE International Conference on Computer Vision (ICCV). (به عنوان نمونه‌ای از یک چارچوب مدل‌سازی متقابل واقعیت قوی در حوزه‌ای دیگر ذکر شده است).
7. World Bank. (2017). The Sunken Billions Revisited: Progress and Challenges in Global Marine Fisheries. (برای زمینه گسترده‌تر در اقتصاد شیلات جهانی).